Prokurator - kryminał?

Nie jestem fanką kryminału. Mam wrażenie, że ten gatunek ma za mało do zaoferowania – to tylko moja opinia. Niemal każdy z nich jaki czytałam miał bardzo prosty schemat, a morderca za długo się przede mną nie uchował, dlatego stronię od tych dzieł. Są dosłownie trzy książki z tego gatunku, które przypadły mi do gustu – o nich jednak kiedy indziej.

Nie tak dawno temu na stronach książkowych zawrzało – jedni Prokuratora pokochali, inni wręcz przeciwnie. Osobiście nie chciałam po nią sięgać, ponieważ reklamowano ją jako kryminał (przez niektórych określany na wyrost kryminałem wszechczasów), ale dorwałam egzemplarz na przecenie za śmiesznie niską cenę. Był to czas gdy nie miałam, co czytać, ponieważ dopiero się przeprowadziłam na studia, przywiezione książki już za mną, a reszta biblioteczki została w mieście oddalonym o dwieście kilometrów, więc z braku laku sięgnęłam w końcu po powieść Pauliny Świst i…

Spodobała mi się.

Nie mogę powiedzieć, żeby to była dobra książka. Nie ma w niej większych błędów, ale czasem mocno narzekałam Shadow, która jako moja współlokatorka została skazana na słuchanie mnie. Poza tym czuję się odrobinę oszukana, ponieważ dla mnie to nie ma wiele wspólnego z kryminałem…

Z erotykiem? Owszem, ilość scen miłosnych między bohaterami jest tak bogata, że zajęła ¼ książki.

Z romansem? Tak, bądź co bądź miłość rośnie między bohaterami. Udało się to mniej lub bardziej, ale romansu nie mogę wykluczyć.

Dreszczowiec/Thriller? W dużej mierze tak. Mamy panią adwokat szantażowaną przez niebezpiecznego gangstera, są strzelaniny, porwania i pościgi.

Kryminału brak. Jedyna zagadka jaka jest to przeszłość bohaterki, ale nie jest to element, na którym fabuła mocno się skupia.

Myśląc, że to będzie kryminał, spodziewałam się czegoś innego, ale nie mogę narzekać. Odrobinę przytłoczyły mnie sceny erotyczne, a bohaterowie mocno irytowali. W tak samo głupi sposób kłócę się z młodszym bratem. Autorka zrekompensowała mi to przyjemnym stylem i wartką akcją.

Podsumowując – jeżeli ktoś nastawia się na zagadki to tego nie dostanie. Najbardziej chyba skupiono na romansie, a ja sama traktuję to jako mocne guilty pleasure, więc z czystym sumieniem nie mogę tego polecić.

Powrót do dzieciństwa - Koszmarny Karolek

Ponieważ Dzień Dziecka już dziś, pomyślałam, że warto by napisać coś w tej tematyce. Pierwotnie miałam skonstruować top listę książek dla dzieci w oparciu o to, co sama kochałam czytać naście lat temu. Ta lista też się zjawi, ale jakby za sprawą przeznaczenia zawędrowała do biblioteki w Trzebielinie, gdzie dorwałam moją dziecięcą miłość – konkretnie chodzi o serię książek o Koszmarnym Karolku.

Początkowo miałam lekkie obawy – pamiętałam tę pozycję jak coś świetnego. Będąc w podstawówce książki z tej serii połykałam w ciągu dnia, a autorka była moim guru… A jak wszyscy wiemy gusta się zmieniają, ludzie dorastają i teraz – z upływem czasu – książka mogła wydać mi się trywialną paplaniną, a mój pierwszy książkowy mąż już nie byłby tak fantastyczny.

Mimo obaw w końcu przeczytałam książeczkę (bo inaczej nie mogłabym nazwać tych kilku opowiadań) i… Poczułam, że natychmiast chcę sięgnąć po kolejną. Może nie czytałam już jej przez dzień a przez godzinę, ale wciąż byłam tak samo zachwycona. Francesca Simon idealnie oddała spojrzenie dziecka na świat, a Karolek mimo upływu lat wciąż bawi swoją koszmarnością. Jego wyzwiska, sprzeczki z bratem i ambicje w postaci najbardziej zagraconego pokoju idealnie pokrywają się z dziecięcymi wspomnieniami moimi i moich znajomych… Ewentualnie marzenia ciut się zmieniają, bo mi marzyła się sprzedaż rękawiczek z papierków po cukierkach, a koledze kolekcja chusteczek higienicznych. Poza tym mimo obecnego wieku wciąż bawiłam się świetnie i nawet jeśli na wybryki w postaci alarmu z powodu rekina w basenie przymykałam oczy, bawiłam się wyśmienicie. Najwidoczniej moje obawy okazały się bezpodstawne, a Karolek rozbawi cię niezależnie, czy masz lat osiem, czy osiemdziesiąt.

Naruto - recenzja anime

    „Naruto” to tytuł znanej chyba na całym świecie mangi Masashi'ego Kishimoto oraz jej adaptacji w wersji anime wyprodukowanej przez Studio Pierrot w reżyserii Hayato Date. Manga została opublikowana po raz pierwszy w roku 1999 przez wydawnictwo Shueisha w tygodniku „Shonen Jump”. Natomiast wersja telewizyjna ukazała się po raz pierwszy w telewizji kablowej TV Tokyo i sieci telewizji satelitarnej Animax dnia 3 listopada 2002. W Polsce wydawaniem mangi zajmuje się Japonica Polonica Fantastica, a anime w wersji ocenzurowanej emitowane było na stacji Jetix/Disney XD od 12 lutego 2007 roku w polskiej wersji językowej.

Istnieje duże prawdopodobieństwo, że ktoś z was miał już okazję zapoznać się z tą serią, niemniej wypadałoby ją pokrótce opisać. Tak więc „Naruto” opowiada przede wszystkim o losach głównego bohatera Naruto Uzumakiego, który w zasadzie dopiero wkroczył w wiek nastoletni, a już musi mierzyć się z silnymi przeciwnikami i odnaleźć swoje nindo, czyli ścieżkę, którą będzie kroczyć przez życie. Wszystko to ma go doprowadzić do upragnionego tytułu Hokage- przywódcy Wioski Ukrytej w Liściach, który jest równoznaczny z szacunkiem oraz uznaniem, których do tej pory młodemu ninjy nie było dane zaznać. Anime należy do tych z gatunku akcji, zaliczana jest także do fantasy oraz przygodowych, taki miks jest niewątpliwą zaletą. Świadczą o tym liczne, bardzo ciekawe oraz emocjonujące walki, które trzymają w napięciu jeszcze na długo po zakończeniu seansu. Kolejną z zalet są wspaniałe Openingi oraz Endingi, czyli muzyka rozpoczynająca i kończąca odcinki, a także soundtracki (tło muzyczne), których można słuchać na okrągło, ot tak dla umilenia sobie czasu. Dużym plusem jest również to, że ukazano rozwój postaci, zarówno bohaterów głównych i pobocznych. Możemy obserwować, jak młodzi wojownicy dorastają zarówno fizycznie- czego przykładem jest znajomość nowych technik, czy zwiększona wytrzymałość, jak i psychicznie- zmiana chociażby postrzegania tytułowego bohatera przez jego rówieśników. Nadaje to realizmu, a także pozwala nam zżyć się z postaciami, jak z prawdziwymi przyjaciółmi. To co uważam za jedną z większych zalet to postaci poboczne- każda z nich jest inna, ma swoją historie, a często gęsto są tak wyjątkowi, że skradają serce oglądającego bez reszty. Przykładami takich postaci są Kakashi- nauczyciel/ mistrz trójki głównych bohaterów, czy Itachi- jeden z członków szanowanego klanu Uchiha, którzy dorobili się własnej rzeszy wiernych fanów. Wiernych na tyle, że z chęcią wymieniliby Naruto Uzumakiego na jedno w tych dwóch panów wymienionych powyżej.

Jednak, żeby nie było tak kolorowo, bo w końcu nic nie jest doskonałe (no chyba, że Itachi), należałoby wspomnieć coś o wadach. Jedną z nich jest sposób zanimowania, czyli tzw. kreska. Nie żeby była jakoś szczególnie zła, jednak należy wziąć pod uwagę, że „Naruto” jest niezwykle popularnym anime, więc o ile przy początkowych odcinkach jest to „wybaczalne”, tak uważam, że z czasem można było ją dopracować. W końcu ekscytujące walki najlepiej ogląda się, gdy mają dobrą kreskę. Kolejnym minusem są co poniektóre postaci. Postaram się to wyjaśnić bez zdradzania fabuły, ale jednocześnie w miarę konkretnie, żebyście mieli szansę zrozumieć o co mi chodzi. Najlepszym przykładem jest tutaj chyba Sasuke- postać logiczna jak matematyka, czyli nielogiczna. Jego działania w większości nie mają sensu. Często zaprzecza sam w sobie i no cóż najzwyczajniej w świecie zachowuje się jak pięcioletnie dziecko, które nie mozę się zdecydować- czerwone autko czy niebieski statek. Ku ironii kolejną taką postacią jest Sakura, która uparcie twierdzi, że prawdziwie kocha, a jakże, Sasuke. Wspomniane jest, że Sakura to dziewczyna o ponadprzeciętnej inteligencji, niestety pokazywane jest to sporadycznie, przez co przez większość czasu oglądający łapie się za głowę, głęboko zastanawiając nad głupotą bohaterki. No i na koniec niewybredny smaczek w postaci fillerów. O ile dodatkowe odcinki same w sobie nie są czymś złym, bo przecież ubogacają fabułę, o tyle wciskanie ich pomiędzy odcinki, w trakcie których toczą się walki, zabija cały nastrój i napięcie zbudowane wcześniejszymi wydarzeniami.

Podsumowując, jako wierna fanka szczerze polecam wam obejrzeć „Naruto”, nie zwalnia mnie to jednak z odpowiedzialności przestrzeżenia was przed postaciami typu Sasuke czy Sakura, albo naszymi ukochanymi fillerami, szczególnie dającymi o sobie znać w drugiej serii.

Sztuka Okładki

Do tych krótkich rozmyślań skłoniła mnie rozmowa z przyjaciółką. Dokładnie chodziło o nowe okładki Trylogii Czasu – jednej z moich ulubionych serii swoją drogą. To jak nowe okładki mają wyglądać możecie zobaczyć poniżej.

W naszej dyskusji głównie szło o to, które okładki są lepsze i muszę przyznać, że te nowe są śliczne, ale nijak do tej serii nie pasują.

Stąd też moje rozważania – czy wydawnictwa nie podchodzą ciut nierozważnie do doboru grafiki reprezentującej książkę? Posłużę się dalej przykładem Trylogii Czasu. Książki te są z gatunku fantasy i raczej skierowane do nastolatków. Powieści są lekkie, ale mają też swego rodzaju dozę mroku, dlatego – moim zdaniem – nowe okładki mogą być mylne. Ukazane w cukierkowym stylu bardziej pasują do baśni. To samo tyczy się trylogii Silver tej samej autorki – cukierkowy styl, a w powieści jest element składania ofiary z człowieka. Osobiście mam wrażenie jakby miało to skusić dziewięciolatki, a to nie one są docelowym odbiorcą.

To tyle jeśli chodzi o moje narzekania. Oczywiście Niedopasowane okładki to nie problem każdego wydawcy i każdej książki, bo wystarczy spojrzeć na Szóstkę Wron, które kuszą każdą okładkową srokę i doskonale ukazują, kto powinien być odbiorcą.

Na koniec taki apel do Was – podzielcie się z nami waszymi „złymi” okładkami i do zobaczenia w kolejnym poście.

Walentynki... Nasze ulubione shipy

Ponieważ to dzień zakochany, poniżej przedstawimy Wam nasze ulubione shipy z książek młodzieżowych. Oczywiście jest mnóstwo innych wartych zaznaczenia, ale my ograniczyłyśmy się do dziesięciu. A gdybyście byli ciekawi fabuły książek to kliknijcie w nazwę shipu, on was przekieruje na lubimyczytac.pl, gdzie są ich profile.

A teraz zapraszam!

10. Liv x Grayson

Są to postaci pochodzący z serii książek o Liv Silver – Kerstin Gier. (Linki do książek na lubimy czytać jest zawarty w nazwie shipu). Umieściłam ich na samym dole tej listy, bo to ship świeży i jednocześnie kocham go i nienawidzę. Mam co do niego dylemat, no i nie jest on też typowo romantyczny.

9. Loki x Jenny

Psataci z serii Kłamca Jakuba Ćwieka zajmują u mnie 9 miejsce. Przyznam, że uwielbiałam ten ship na początku – chronologicznie do wydarzeń z Kłamca 4. Potem mocno mi obrzydł, ale sentyment pozostał.

8. Simon x Baz

No cóż… Słynny z Fangirl Simon Snow i Baz… Okay, dobra, kochałam ich od fangirl, to był mój ship numer jeden, chociaż obok miałam też Leviego… Wracając do wątku, wybrałam Simona i Baza nie tylko przez ich relację w Fangiel, ale też to co ukazano w powieści poświęconej tej dwójce. To była miłość od pierwszego wejrzenia.

7. Mieszko x Gosława

Siódme miejsce mają bohaterowie powieści Szeptucha oraz Noc Kupały – Katarzyny Bereniki Miszczuk. Mieszko i Gosława to taki typ pary, o których po prostu wiesz, że będą razem. Otwierasz książkę i widzisz tę miłość jeszcze zanim dostrzegą ją bohaterowie. Ta para znalazła się w tym zestawieniu, ponieważ jest dość niebanalna, ale abyście to zrozumieli musiałabym was zapoznać bliżej z Mieszkiem, a że wolę unikać spoilerów namawiam, żebyście sami sięgnęli po tę powieść.

6. Margo x Max

Kolejni bohaterowie pani Miszczuk, tym razem zawitali do nas z powieści Wilk oraz Wilczyca. To pierwsze pozycje jakie przeczytałam z repertuaru tej pisarki i przyznam, że z miejsca pokochałam Maksa. Margo trochę mniej, bo zazdrościłam jej faceta, ale boski metal Max i szalona Margo zasłużyli na miejsce na liście dzięki swojej nietypowości. (No dobra, poza tym Max pisze najlepsze piosenki! On sprawia, że ten związek jest wyjątkowy, ale ćśśś, bo Margo się wkurzy ;) ).

5. Isobel x Varen

Bohaterowie Nevermore to typowa pusta laleczka, która na przestrzeni serii przechodzi przemianę na lepsze oraz goth Varen – sarkastyczny, tajemniczy i romantyczny. Dodajcie do tego mrok charakterystyczny dla twórczości Poego oraz sny… Romans wart zapoznania.

4. Gwen x Gideon

Kolejne powieści Kerstin Gier z trylogii czasu. Po Gwen i Gideonie też widać, że to ten jeden ship i nic z tym nie zrobisz, no tę miłość czuć – nawet gdy lud opiera się, że tak nie jest. Gwen i Gideon toczą swój romans na przestrzeni wieków, dzięki swojej zdolności podróży w czasie, co samo w sobie mnie w nich pociąga, ale lubię też połączenie „dorosłego” Gideona, poważnego i inteligentnego oraz Gwen, która jest dziecinna i wesolutka.  Są różni, cały czas się sprzeczają, a i tak jakoś się dogadują.

3. Finnick x Annie

Para z Igrzysk Śmierci nie ma za wiele poświęconego czasu, ale dla mnie to para dorosła. Przypominają mi dobre, spokojne małżeństwo, które znalazło się w środku masakry zamiast siedzieć spokojnie w swoim domku. Tak, wiem, w Panem nie mieli na to szans, szczególnie biorąc pod uwagę, co wyprawiał Snow. Tak czy inaczej to moje skojarzenie zapewniło im miejsce na podium.

2. Jesper x Wylan

Bohaterowie z Szóstki Wron i… Nie wiem, co tu mówić, żeby nie spoilerować. Chyba jedyne, co mogę zrobić, to polecić przeczytanie.

1. Inej x Kaz

No i oto para numer jeden! Oni również pochodzą z powieści Szóstka Wron i szczerze – nawet nie spodziewałam się, że tam znajdę jakikolwiek ship, a to jeden z moich pierwszych. Relacja między Kazem i Inej są naprawdę świetne. Zarysowana ich historia, rozwój uczucia i psychika bohaterów sprawiły, że to mój zwycięzca.

Kurosagi - Mściwy Oszust

Dziś zajmę się recenzją dramy – zazwyczaj to 10-odcinkowy serial, który mnie kojarzy się głównie z Azją. Kurosagi należy właśnie do tego właśnie do tego gatunku. Nakręcono go na podstawie mangi o tym samym tytule. Historia opowiada o losach młodego oszustów Kurosakiego, który z zemsty chce doprowadzić do upadku innych oszustów. Dzieli ich na shirosagi – zajmujący się przekrętami typowo finansowymi oraz akasagi – wykorzystujący uczucia do oszustw. Wszystko szło zgodnie z planem, dopóki na horyzoncie nie pojawiła się Yoshikawa – przyszła pani prokurator, która chce ściągnąć Kurosakiego ze złej ścieżki.

Osobiście w dramie jestem zakochana – głównie za sprawą Yamashity Tomohisy. Jest w mojej Złotej Trójce aktorów japońskich. Od momentu obejrzenia Kinyori Renai odtworzyłam sporą część jego produkcji, w których brał udział i muszę przyznać, że rola w Kurosagi to jedna z jego najlepszych. Odgrywając tę jedną postać, musiał odtworzyć wiele innych osób. Jako Kurosaki wcielał się w biznesmena, robotnika czy medium – i zawsze wypadał przekonująco.

Bardzo dobrze oglądało się też jego plany na walkę z oszustwami. Dokładny plan przedstawiany jest na końcu odcinka, co widzowi pozwala  na snucie domysłów na temat tego, co też tym razem wykombinuje główny bohater. Mnie za każdym razem zakończenie każdego odcinka zaskakiwało.

Co do minusów serii najbardziej ubodły mnie motywy. Chociaż u głównego bohatera wszystko jest jasne, tak w ogóle nie rozumiem, co kierowało protagonistką. Skąd wzięło się jej takie zamiłowanie do prawa? I czemu tak się upiera przy ściągnięciu Kurosakiego z drogi oszustów?

Jest to trochę bardziej czytelne w wypadku policjanta, który ściga Kurosakiego, ale wciąż nie rozumiem, dlaczego postanowił zrobić niektóre rzeczy. Najbardziej zastanowiło mnie samo zakończenie – którego nie zdradzę, ale chociaż bardzo mi się podobało, bo to nie do końca wiemy o co chodzi. Całe szczęście seria ma kontynuację jako film i może on coś wyjaśni.

Osobiście gorąco polecam ten serial. Należy do moich ulubionych dram, bardzo mnie wciągnął i jest wart poświęcenia mu chwili.

Tutaj jest link do AMV z Kurosagi, bo nie znalazłam trailera:

Kurosagi AMV

Główni bohaterowie:

Yamashita Tomohisa jako Kurosaki:

Maki Horikita jako Yoshikawa:

Rubin w czasie - recenzja filmu Czerwień Rubinu

Czerwień Rubinu to ekranizacja pierwszej części Trylogii Czasu, ale nie będę go oceniać na podstawie odwzorowania pierwowzoru a jako osobny twór. Na film trafiłam tuż po nakręceniu, ale ostatnio postanowiłam go sobie odświeżyć i pokazać Shadow. Jako że nie czytała książek z trylogii (jeszcze), to pomogła mi podejść do do filmu bardziej obiektywnie.

Film opowiada historię szesnastoletnie Gwendolyn, która odkrywa, że to ona w swojej rodzinie posiada gen podróży w czasie. Bez znajomości obyczajów, historii i bardzo przydatnego języka francuskiego, trafia do Temple. To tajna organizacja zajmująca się przeskokami czasowymi założona przez jednego z podróżników – hrabiego de Saint Germain. Tam poznaje również aroganckiego, ale nadrabiającego przystojną twarzą Gideona, któremu ma pomóc w misji zebrania krwi każdego z podróżników w czasie. Tylko czy można im ufać? O tym musicie już sami się przekonać, ja tu tylko wyrażam opinię.

I mnie i Shadow film przypadł do gustu – a w szczególności Gideon odegrany przez boskiego Jannisa. On (tak samo jak i reszta obsady – trzymał wysoki poziom aktorski, ale dla nas sam jego widok jest plusem. Nie można powiedzieć, żeby nie było na copopatrzeć. ;)

Bardzo spodobała nam się też postać Leslie – przyjaciółki głównej bohaterki. Miło patrzeć w jej zaangażowanie w sprawę Gwen – nie tylko wspierała ją duchowo, ale też szukała wszelkich pomocnych informacji.

Na uwagę zasługuje również realistyczne odwzorowanie strojów z danych epok, co zrobiło na mnie ogromne wrażenie oraz zachowanie logiki postępowania. Zapewne każde z was trafiło na sytuację, gdy bohater w filmie po odniesieniu ciężkiej rany skacze jak jelonek na łące. Tutaj na szczęście tego uniknięto – szczególne brawa za scenę z hipotermią. No i żarciki sytuacyjne! Moja ulubiona część filmu. Mina Gideona jedzącego swoje pierwsze curru – bezcenna.

Nie można jednak słodzić bez końca, bo film musiał zmierzyć się też wadami. Podczas gdy scenariusz i aktorzy trzymają formę, o tyle efekty specjalne kuleją. Sama podróż w czasie odrzuca. Zastosowano się tam do książki, ale czy odsłanianie szczęki aktorki jest przy tym konieczne? Według mnie nie bardzo. Efekty ciut tandetne, ale mocno nie uwierają.

O dziwo większym problemem było postacie duchów, które według Shadow są trudne do odróżnienia z ludźmi. Rzeczywiście – to tylko wypudrowani aktorzy w strojach z danych epok. Mnie jako fance to nie wydawało się trudne do rozszyfrowania, ale może rzeczywiście dla nieczytających mógł to być lekki problem.

Podsumowując – obie uznajemy film za dobry. Dałabym mu mocne 4+.

Tutaj zamieszczam link do trailera filmu:

Czerwień Rubinu - trailer pl

Aktorzy:

Maria Ehrich jako Gwendolyn Shepherd

Jannis Niewöhner jako Gideon de Villiers

Jennifer Lotsi jako Leslie Hay

Reżyser:

Felix Fuchssteiner